"Zoals huizen bestaan uit steen, zo bestaat wetenschap
uit feiten.
Maar een stapel stenen is nog geen huis
en een verzameling feiten geen wetenschap!"
(Peter Struijs, Universiteit van Amsterdam)
Een helder venster of een verzameling
glassplinters?
Waar staan wij voor?
Wij zijn een groep mensen, die onder
andere de wetenschap psychologie en het praktisch gedeelte hiervan, zijnde
de psychotherapie, op een manier wil brengen, die voor leken logisch en
begrijpelijk is.
Wij benaderen deze wetenschap echter vanuit een compleet
andere invalshoek en achtergrond en zien, in de in duizenden jaren opgetekende
geschiedenis, een zeer duidelijke lijn tussen theologie, filosofie, psychologie
en uiteindelijk psychotherapie.
Wij vonden en vinden
nog steeds, dat bijna alles op menselijk psychologisch gebied wel bekend
is, maar dat men diverse zaken verkeerd interpreteert.
Waarom vinden wij dit?
Wel, de meeste zaken zijn namelijk wel rationeel te leren uit boeken,
maar je beseft pas dat ze waar of niet waar zijn, op het moment dat je ze
zelf empirisch/ gevoelsmatig ervaren hebt. Door die ervaringen weet je dan
ook, dat men op universitair niveau, een paar zaken enigszins verkeerd aanleert
.
Uiteraard heeft dit gegeven, ook weer (vaak) effect op de diverse post-doctorale
psychotherapeutische stromingen. Je ziet dan ook de chaostheorie van
Heisenberg ( "Kleine afwijkingen kunnen op het geheel van de waarnemingen
grote gevolgen hebben" ), in volle werking in psychotherapieland. Maar
veel therapeuten weten dit niet en als ze het al weten dan houden de meesten
hun mond wel dicht. Het groeps-raster-model
(Douglas) in volle werking. Want
wil men als psycholoog/ psychotherapeut etc., serieus genomen
worden, door bijvoorbeeld verzekeraars, dan moet je toch wel zorgen, dat
je binnen de huidige wetenschappelijke kaders blijft en je aanpast aan de
huidige wetgeving (BIG-register, GZ-registratie etc.) En zo is er dus
een vreemde "wetenschappelijke" psychologische synode-moraal ontstaan, die
echt verder kijken verbiedt en op zo'n manier komen we natuurlijk geen ene
(wetenschappelijke) meter verder. Gevolg is natuurlijk ook, dat de gemiddelde
hulpvrager naar de gemiddelde hulpverlener kijkt, en denkt: 'die is nog warriger,
afstandelijker en afgeslotener dan ik', om vervolgens gedesillusioneerd af
te haken.
Gechargeerd?
Leest u de volgende uitspraak maar eens van ex-hoogleraar psychologie Piet Vroon:
"Deze dubbele moraal is een afspiegeling van de warrige toestand, waarin
onze
geestelijke
gezondheidszorg zich bevindt (...) psychotherapie zou moeten steunen
op een
goede
algemene
theorie over ons functioneren, maar zo'n raamwerk heeft men nog steeds niet,
of
nauwelijks
kunnen ontwikkelen".
Zo schrijft Oliver Sachs, een neuroloog/ psychiater met een grote faam:
"We schijnen verbazingwekkend weinig te weten over de essentie van de menselijke aard".
Naar deze essentie, naar dit raamwerk, zijn wij dus op zoek gegaan. Door heel veel lezen, nadenken, studie, ervaringen en heel veel praten, discussiëren en brainstormen, hebben wij een andere kijk en eigenlijk een nieuwe visie ontwikkeld op psychologisch gebied. Met andere woorden, we zijn op zoek gegaan naar de algemene theorie over ons functioneren van P.Vroon en de essentie van de menselijke aard van O. Sachs -- en na gigantisch veel tijd en denkwerk hebben we dat raamwerk en de essentie van de menselijke aard ook kunnen ontwikkelen! Verder zoekend naar wetenschappelijke bronnen of bevestiging van deze visie, bleek tot onze verbazing dat deze visie al gigantisch lang bestaat en kleine en zo nu en dan grote brokstukken hiervan, zijn door de hele geregistreerde wereldgeschiedenis en praktisch door alle continenten heen terug te vinden. Alleen is deze visie zoekgeraakt in de loop der tijden. Begraven onder tonnen zand en we begrijpen nu ook een beetje de sensatie van een archeoloog als hij een tempel of wat dan ook blootlegt. Of een archivaris van een museum, die een zeldzaam manuscript van een groot schrijver vindt op zijn eigen zolder.
Zo voelden wij ons ook, geschokt, verbaasd en verbijsterd. Dit psychologische raamwerk of basis, bleken we niet ontdekt te hebben, maar hooguit herontdekt.
FACT-therapie
Wij hebben de diverse bekende psychologische
(wetenschappelijke) theorieën dus anders in elkaar geschoven. De
bekende wetenschapelijke feiten hebben wij op een andere manier gerangschikt
en we hebben hier een paar extra "wetenschappelijke" stenen/ feiten aan
toegevoegd.
Hieruit is een therapievorm voortgekomen (FACT-therapie), die voor een
gedeelte dus overlapt met de huidige hoofdstromingen, maar toch ook compleet
anders is. Binnenkort kunt u hier meer over lezen op de pagina:
FACT-therapie.
Of wij gelijk hebben?
Wel, in onze optiek is er vanuit therapeutisch oogpunt gezien maar één meetpunt en dat is resultaat. De (wetenschappelijke) rest is compleet irrelevant. Interessant voor historici, maar in het therapeutisch praktische veld is uiteindelijk slechts het eindresultaat van belang, en dat het liefst zo snel mogelijk.
En al die andere therapeutische stromingen
dan?
De meeste huidige psychotherapeutische stromingen, zijn de universitaire
(post-doctorale) feiten/ spin-offs en interpretaties anno 2003, soms briljant,
soms de plank totaal misslaand, meestal beide-- en dat is uiteraard onze
visie.
Overtrokken? Leest u dan
deze site
maar eens. Wij citeren er hier een klein stukje uit:
"Aangezien een therapeut zich voortdurend beweegt op het persoonlijke en interpersoonlijke terrein, is een persoonlijk weten - dat anders is dan een theoretisch weten - zeer belangrijk. Spurling en Dryden (1989) - die de ervaringen van tien bekende therapeuten hebben gebundeld en uitgediept - signaleren dat veel therapeuten ontgoocheld zijn over de academische psychologie, waarin mensen worden opgedeeld in stukjes die nog weinig te maken hebben met het typisch menselijke. Leven en informele training heeft deze therapeuten meer beïnvloed dan hun formele opleiding en ze zien de eigen ervaring steeds als een betere leerschool dan didactisch onderwijs. Uit getuigenissen van therapeuten blijkt dat men dit beroep eerder beleeft als iets waartoe men wordt 'geroepen' dan als een 'gekozen' beroep."
Onze boodschap naar de wetenschappelijke/ therapeutische wereld toe: Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Het kenmerk van de echte wetenschapper zou moeten zijn, dat hij/zij een ongebonden zwerver/avonturier is en dat hij durft om te onderzoeken en gaten durft te schieten in zijn eigen wetenschappelijke theorieën en opvattingen en vooral naar de resultaten kijkt. Want daar zou het uiteindelijk om moeten gaan in de wetenschap psychologie en het werkend gedeelte hiervan, zijnde de psychotherapie.
Wij hebben in ieder geval geprobeerd om gaten te schieten in onze (her)ontdekte theorie, tot nu toe hebben we ze niet kunnen vinden.
----------
"Je zult er niet in slagen iemand te doen ophouden,
als je hem toestond te beginnen".
(Seneca)
Waarom houden wij ons hiermee bezig?
De redenen zijn divers.
- De kennis van de wetenschap
psychologie moet voor een zo breed mogelijk publiek toegankelijk zijn en dat in een taal die voor iedereen begrijpelijk is, want zoals pater
van Kilsdonk ooit al eens gezegd heeft: "Zodra mijn taalgebruik boven dat
van MAVO- niveau uitstijgt begrijpen de meeste mensen mij niet
meer".
Het belangrijkste is om inzicht te geven in agressie in de breedste zin des
woords en om allerlei psychologische storingen cq gevaren bijtijds te zien
en bijtijds te ontwijken of te corrigeren.
- Bezorgdheid om de koers die deze
wereld vaart is een van de belangrijkste drijfveren. Want sinds
de Nederlandse, maar eigenlijk de meeste westerse regeringen ongeveer dertig
jaar geleden alles vrijgelaten hebben, wat er vrij te laten viel, zijn complete
structuren, waaronder die van normen en waarden etc. weggevallen. Men heeft
de burger achter de knoppen laten plaats nemen op ongeveer alle gebieden.
Met andere woorden eigen verantwoordelijkheid.
Op zich is daar niets mis mee. Wij zijn zonder meer grote voorstanders voor
eigen verantwoordelijkheid en zaken zelf te onderzoeken.
Maar zonder raamwerk/ handboek of kompas ('alles is normaal- alles moet
kunnen') krijg je natuurlijk (verbaal) agressieve-, religieuze -en perverse
wildgroei op allerlei gebieden. Hoe komt dit? Wel de diverse regeringen zijn
in hun onschuld of naïviteit even vergeten, dat 20 % van de wereldbevolking
door de W.H.O. (World Health Organization) als zeer ernstig emotioneel gestoord
gezien wordt. Alleen deze mensen zijn niet gestoord in rationele of
intellectuele zin, maar meer in emotionele-, sexuele -en/of religieuze
zin. Ze hebben echter door hun gestoordheid vaak wel een enorme
geldingsdrang en voor hun maakt het ook vaak niets uit op wat voor manier
zij geld verdienen, aan de macht komen, of opvallen. Men zal dus manieren
moeten vinden om deze mensen in toom te houden. Kennis van zaken, zeer zeker
op psychologisch gebied, is dan een belangrijk wapen. Organisatie en correctie
is dan een zaak van de politiek, maar eigenlijk van de 80 procent van de
mensheid die wel redelijk tot goed in elkaar zit.
© Stichting Syntyche 25-01-2003
Behandelde onderwerpen die niet in de index terug te vinden zijn:
Eerste ervaring(en) in therapie-land.
Wel eens nagedacht over het woordje cultuur?
Islamitisch
Fundamentalisme
De vierde weg