Geestelijke Tsunami

De psychologische gesteldheid van overheden,
maar ook die van de individuele mens,
is te meten aan zijn daden

Tweede kerstdag 2004

Voorbereidingen treffend voor het kerstmaal, dat we die avond met familie en vrienden zouden delen, bereikt ons in de namiddag via het internet het bericht, dat zich een ramp aan het voltrekken is in Zuidoost Azië. Zoals waarschijnlijk zo velen, hebben wij de maaltijd door laten gaan, maar toch hing er die avond een bedrukte stemming. We beseften dat er zich hier een tragedie afspeelde en dat het dodental nog wel eens fors zou kunnen oplopen. Want naast een absolute en betoverende schoonheid, bezitten onze rivieren en zeeën tevens een meedogenloze kracht, zo heeft de geschiedenis helaas meermalen bewezen.

Onthutst zitten wij dan ook laat in de avond te kijken naar de beelden die tot ons komen. Onthutst vanwege:
De ongelooflijke natuurkrachten die ineens vrijkomen, maar waarvan we toch allang weten dat ze voorkomen;
Het door je ziel snijdende leed, wat je voor je ogen ziet gebeuren;
De naïviteit en/of overmacht van zowel regeringen als bewoners om vlak bij zee te gaan wonen en te bouwen zonder voorzorgsmaatregelen;
De seismologen die de zware zeebeving op hun apparatuur waarnemen, maar vervolgens verzuimen om te waarschuwen;
Het gebrek aan een uitgebreid waarschuwingsysteem.

De dagen daarop begin je pas een goed beeld te krijgen van de omvang en besef je dat er zich een ramp voltrokken heeft van bijna apocalyptische proporties. Verbijsterd vraag je je af waarom er überhaupt geen waarschuwingssystemen waren en waarom er zo weinig lijkt te gebeuren in de eerste dagen.
Dat de slachtoffers compleet geestelijk van de kaart zijn is te begrijpen, maar het leek wel of zowel de direct betrokken regeringen, als ook de grote mogendheden van deze aarde als verlamd waren! Om wanhopig van te worden. Onze wereld beschikt over enorme legers met al hun logistieke ondersteuning, medisch personeel, helikopters, schepen, etc., etc., en men doet niets? Je zou uit willen schreeuwen: "HALLO, wakker worden!!!"

Als je het echter vanuit de psychologische hoek gaat bekijken, dan besef je ook wat er gebeurt. Zulke apocalyptische gebeurtenissen kunnen de menselijke geest verlammen, dus ook die van onze leiders. En een ieder die een klein beetje levenservaring heeft weet ook dat deze shocktoestand kan optreden. Sommige gebeurtenissen in een mensenleven kunnen zo schokkend zijn, dat je adem letterlijk wordt afgesneden. Je hersens en geest slaan op tilt of, om maar een computerterm te gebruiken, de computer loopt vast.
In het geval van ernstige, plotselinge emotionele schokken gebeurt dit dus ook met mensen. Bijna alles wordt uitgeschakeld of zwaar vertraagd, omdat het brein en/of de geest ineens teveel prikkels krijgt. Een soort geestelijke tsunami.

Een voorbeeld hiervan uit de recente geschiedenis, opgetekend in de documentaire 'Fahrenheit 9/11' , is president Bush op het moment dat hij te horen krijgt dat Amerika aangevallen wordt door terroristen en hij als verlamd blijft zitten in een schoolklas, starend naar een kinderboek.
Je zou dit kunnen zien als een geestelijke tsunami! Sommige mensen vinden dit beeld ontluisterend om te zien, maar het is wel heel menselijk en een vaak voorkomend verschijnsel..

Natuurlijk is er ook meer aan de hand, want de gebeurtenis in deze gebieden is natuurlijk ook een logistieke en politieke nachtmerrie. Je moet toestemming krijgen van de diverse regeringen om te helpen en je moet ook nog eens toestemming krijgen van allerlei etnische en politieke afscheidingsbewegingen om te helpen. Bovendien is het rampgebied ontstellend groot.

Wat echter wel mooi is om te zien, is hoe de wereld bijeen komt om te helpen. Plotseling beseft de wereld dat ze er nu moet zijn en komt er een reddingsoperatie op gang, zowel praktisch als financieel die zijn weerga niet kent. Dit geeft de burger moed, de wereld is toch niet zo egocentrisch als veel mensen denken. Emoties, betrokkenheid en nieuwsgierigheid zijn enkele basiskenmerken van onze soort. We zijn in principe allemaal familie van elkaar en je familie help je naar vermogen, waar dan ook ter wereld. Als we met dit wetenschappelijke gegeven leven en er ook elke dag iets mee en aan doen, dan zou de wereld er al een stuk rustiger en leefbaarder door worden.