Depressie

Alles is zwart, geen bloem wordt gezien, geen kinderlach gehoord.
Apathisch, murw en hopeloos dwaal ik rond in mijn eigen afgebrande bos. Van mijn eigenwaarde is niets meer over en verbijsterd vraag ik me af, heb ik hem eigenlijk wel gehad of speelde ik een spel net als zovelen? Waar is het groene gras, waar is de warmte van het licht,
kan iemand me vertellen waar dat weer te vinden is?

Depressief

De klachten die iemand tijdens een depressie ervaart, kunnen per persoon verschillen, maar men heeft in ieder geval last van een sombere, depressieve stemming en/of een verlies van interesse in (bijna) alles. Daarnaast kan men bijvoorbeeld gebukt gaan onder een veranderend slaap- en/of eetpatroon, concentratieproblemen, vermoeidheid, gebrek aan energie, schuldgevoelens, bezorgdheid en/of een totaal ontbreken van (de beleving van) gevoelens! Duurt het langer dan kunnen mensen ook zelfmoordgedachten gaan ontwikkelen. 

Depressie als reactie

Er gebeurt iets ergs in uw leven: uw vriend(in) verlaat u ineens, u wordt ontslagen, u gaat failliet, of nog harder en zwaarder: er overlijdt iemand in uw naaste omgeving, u verliest een ouder een partner, een goede vriend(in) of nog erger een kind.
De emotionele klap die je dan te verwerken krijgt, kan vrij groot zijn. Want zelfs al zie je het aankomen en weet je rationeel al dat het gaat gebeuren, je kan het van tevoren emotioneel nooit helemaal verwerken. De zwaarste klap komt dan ook vaak pas naderhand. Maar als het plotseling gebeurt, komt die klap nog harder aan: je hebt geen kans gehad om je voor te bereiden noch rationeel, noch emotioneel.
Je hebt geen kans gekregen om afscheid te nemen, om te beschermen, te waarschuwen of je hebt die kansen laten liggen om wat voor reden dan ook. Je hele leven wordt dan omver gegooid. Alles wat ooit vast en betrouwbaar was, is niet meer. Zekerheden vallen weg en veel mensen vallen op dat moment in een diep duister ravijn! Nergens houvast hebbend of krijgend, glijd of val je naar beneden.

Nu lukt het de meeste mensen wel om met behulp van familie, vrienden en kennissen op eigen kracht uit dit ravijn te komen. Ze beseffen dat ze in een extreem zware (rouw)periode zitten, maar zijn om wat voor reden dan ook nuchter genoeg om te weten dat het leven zo in elkaar zit. Want garanties voor een lang en gelukkig leven krijgen we niet en wanneer we komen te overlijden weten we ook niet. We kunnen het redelijk beïnvloeden, maar er zijn ook zat factoren waar we geen invloed op hebben.

Een klein deel van de mensen die een ingrijpende pijnlijke gebeurtenis meemaakt, lukt het niet om er op eigen kracht uit te komen. Deze mensen lopen grote kans om in een 'echte' (reactieve) depressie terecht te komen. De reden hiervan kan zijn dat er door de (rouw)gebeurtenis een onderliggende psychische conditionering of beschadiging geactiveerd wordt. Niet zelden hebben deze mensen al een vrij lage eigenwaarde en die wordt door deze extreme situatie helemaal onderuit gehaald. In wezen is dit gebrek aan eigenwaarde in combinatie met een gebrek aan gezonde referentiekaders het grote verschil tussen (rouw)verwerking en een echte depressie. Psychologische hulp is dan geboden en waarschijnlijk de enige oplossing. 

Doen deze mensen er niets aan, dan lopen ze een reële kans dat ze steeds verder weg zakken. Sommige mensen kiezen hier ook (onbewust) voor. Ze willen of kunnen de emotionele band met de overleden of vertrokken partner/ dierbare niet verbreken; ze hebben een schuldgevoel; of ze hebben een dusdanige klap gehad dat ze geen vaste grond meer onder hun voeten hebben. De vaste grond was namelijk hun partner, de kinderen, het huis, het werk, etc. De volgende vaste grond wordt dan na een tijd: hun depressie. Ze zakken langzaam maar zeker steeds verder weg en hun depressie wordt niet zelden: een chronische depressie. Doet men niets aan de depressie of wordt zij niet (goed) opgepikt en aangepakt door de naaste omgeving, dan loopt men een kans dat zij na verloop van tijd uitmondt in een psychotische periode en/of een suïcidepoging, waarin men de hand aan zichzelf slaat en heel soms ook nog zijn eigen kinderen meeneemt. Te afschuwelijk voor woorden natuurlijk, maar dit soort daden wordt in onze optiek meestal uitgevoerd in een (rand)psychotische periode. Doorgedraaid, zoals de volksmond zegt.

Voor ieder mens die in een depressie terecht komt en er niet meer uitkomt, is het dus noodzaak om deskundige hulp in te gaan roepen. De (naaste) familie en/of omgeving moet zo'n persoon in de peiling houden en indien nodig er op aandringen dat hij deskundige hulp gaat zoeken. En men moet in gaan grijpen als men ziet dat het fout gaat, alhoewel dat met de huidige wetgeving redelijk moeilijk is!

Depressie 'zonder aanwijsbare oorzaak'

Het leven lacht u toe, u bent gelukkig, u heeft een goede relatie en eventueel kinderen die zich prachtig ontwikkelen. Met werk en carrière gaat alles goed en plotseling op een dag voelt u zich depressief. In het begin denkt u misschien nog even aan een baaldag of een baalweek, vooruit een baalmaand, maar dan realiseert u zich dat er meer aan de hand is en gaat u op zoek naar hulp.
Oorzaken zijn er echter volgens u niet, dus de gemiddelde huisarts/ psychiater zal u al gauw medicijnen voorschrijven om u weer een beetje op te fleuren. Bij veel mensen slaat medicatie goed aan, maar bij sommigen ook niet en bij anderen kan het zelfs desastreus uitpakken. Dus wees op uw hoede en dat geldt natuurlijk ook voor de naaste omgeving. Daarnaast is het zo, dat dit soort middelen de symptomen wegnemen, niet de oorzaken. Die zijn er ook niet volgens u! 
Maar zijn er geen oorzaken of weet u ze niet meer?

Terug naar de Hoofdpagina

© Stichting Syntyche 05-05-2000/ Laatst gewijzigd 17-06-2011