Burn-out
Stress krijg je als je het onmogelijke, mogelijk probeert te maken.
Stress krijg je als je je aanpast aan een verkeerde (bedrijfs)cultuur.
Stress krijg je als je geen nee weet te zeggen.
Stress krijg je als je je werk mee naar huis neemt.
Stress krijg je als je in een relatie zit die niet goed loopt.
Stress krijg je als je te lang onderhevig bent aan een ongezonde werkdruk. Stress krijg je .........
Burn-out raak je als je één of een combinatie van bovenstaande zaken te lang volhoudt!
Burn-out
Opgebrand. Een duidelijk signaal van je lichaam en geest dat
je te ver gegaan bent of je te ver hebt laten opjagen of
conditioneren door andere mensen. Signalen als: je werk niet
meer kunnen loslaten; slaapproblemen; een sterk verminderd
concentratievermogen; uitstelgedrag of juist nog meer in
nog minder tijd proberen te doen, zijn tekenen die duidelijk
maken dat je mogelijk op een burn-out afstevent. Dit wordt nog
waarschijnlijker als je daarnaast klachten ervaart zoals:
dodelijke
vermoeidheid, depressieve klachten, huilbuien,
agressieve klachten, gauw geïrriteerd zijn en het gevoel
hebben dat je niets anders rest dan het bijltje
erbij neer te gooien.
De reden waarom mensen klem lopen is relatief simpel. Het heeft met
psychosociale werkculturen te maken; het heeft met
persoonlijke psychische structuren te maken (denk hierbij aan
perfectionisme, angst om fouten te maken, een zeer groot
verantwoordelijkheidsgevoel, je grenzen overschrijden) en het
heeft met
psychosociale en sociaal-economische persoonlijke omstandigheden te
maken. Bovendien hebben we een maatschappij gecreëerd die van
ons
elke dag weer een topprestatie verwacht en daarbij moeten we allemaal
zo flexibel
mogelijk zijn. Dat alleen al vergt het uiterste van een mens. Zit
je echter ook nog in een verkeerde bedrijfscultuur en/of
relatie, dan pakken zich vroeg of laat donkere wolken
samen.
Het is dan ook vaak een complexe mix van allerlei
psychologische factoren die ervoor zorgt dat iemand
op
een gegeven moment niet meer verder kan. En al deze factoren
zou je in therapie stuk voor stuk
moeten ontrafelen. Een belangrijke
genezingsfactor is natuurlijk rust, maar met name het verwerven van
inzicht in je eigen functioneren en het zien te achterhalen van de
redenen waarom je klemgelopen bent is belangrijk. Dit vooral
om in de toekomst niet meer in dezelfde valkuil te
vallen.
Verhoogd risico
In beroepen waarin men met extreme levensgebeurtenissen in
aanraking komt, loopt men een extra verhoogd risico om met
burn-outverschijnselen geconfronteerd te worden. Dit geldt vooral voor
mensen die in verzorgende beroepen en in beroepen
in de maatschappelijke sector of (psychologische) hulpverlening
werkzaam zijn.
Op zich is dit natuurlijk niet verwonderlijk.
In de verzorgende beroepsgroep is de fysieke werkdruk te hoog, terwijl
men ook mentaal op
topniveau moet blijven draaien en tegelijkertijd tegen het
frustratiepunt aanloopt dat men patiënten niet meer
de
tijd en aandacht kan geven die ze
menselijkerwijs nodig hebben. Dan kom je aan essentiële
frustratiegrenzen van mensen die je niet te lang moet gaan bespelen.
Deze mentale en fysieke werkdruk heft namelijk op een gegeven moment
zijn tol. Langzaam maar zeker raakt de rek eruit. En waar in andere
zware beroepen nog een financiële prikkel gegeven wordt om
deze mensen te behouden, ontbreekt die prikkel totaal in de
verzorgende sector.
De consequenties zijn divers, maar
één van de gevolgen kan burn-out zijn.
Je gaat tenslotte
met mensen om en die wil je niet in de steek laten. Bovendien moet een
collega het dan weer overnemen en dat wil je ook niet. Dus je gaat
door,
totdat je er letterlijk bij neervalt.
Ook in de psychologische en maatschappelijke hulpverlening zien we
hetzelfde verschijnsel. Je moet vaak werken met te weinig
personeel, te weinig tijd, te weinig
middelen, overal is te weinig
van en daarnaast heb je veelal een caseload die als orderportefeuille
voor een producerend
bedrijf, je een meer dan uitstekende koers zou kunnen geven op de
beursvloer. Alleen, het zijn geen producten maar kinderen of
volwassen
mensen en dan in een noodsituatie! Daarom blijven velen van
deze dappere emotionele
frontsoldaten doorgaan tot het bittere einde totdat de rek er finaal
uit is en zij of dodelijk vermoeid ontslag nemen of emotioneel in
elkaar storten. Gevolg, een zeer hoog ziekteverzuimpercentage en een
enorm verloop.
Lees verder op de volgende pagina...
© Stichting Syntyche 05-05-2000/ Laatst gewijzigd 10-01-2012