Stress krijg je als je het onmogelijke, mogelijk probeert te maken.
Stress krijg je als je je aanpast aan een verkeerde (bedrijfs)cultuur.
Stress krijg je als je te lang onderhevig bent aan een ongezonde werkdruk.
Stress krijg je als je geen nee weet te zeggen.
Stress krijg je als je je werk mee naar huis neemt.
Stress krijg je als je in een relatie zit, die niet goed loopt.
Stress krijg je .........

               Burnout raak je als je één of een combinatie van bovenstaande zaken te lang volhoudt!

Burnout

Opgebrand. Een letterlijk signaal van je lichaam en geest dat je te ver gegaan bent, of je te ver hebt laten opjagen en/of conditioneren door andere mensen. Signalen zijn: dodelijke vermoeidheid, depressieve klachten, huilbuien, agressieve klachten, gauw geïrriteerd zijn en veel zin krijgen om het bijltje erbij neer te gooien. 

De oorzaken worden meestal bij het werk gelegd, maar er zit natuurlijk vaak veel meer achter. Als je deze mensen in therapie neemt, dan valt het je meestal op, dat het een complexe mixing is van allerlei psychologische factoren, die ervoor gezorgd heeft, dat deze mensen op een gegeven moment niet meer verder konden. En waar wij bij onze vorm van therapie dan ook op letten is, dat deze factoren stuk voor stuk ontrafeld worden. Gedeeltelijk doen we dat, om mensen inzicht te geven in hetgeen waardoor ze klem gelopen zijn. Een belangrijke genezingsfactor is natuurlijk rust, maar met name het verwerven van inzicht in je eigen functioneren en het zien te achterhalen van de redenen waarom je klemgelopen bent is belangrijk. Dit vooral om in de toekomst niet meer in dezelfde valkuil te vallen.  

De reden waarom mensen klem lopen is relatief simpel. Het heeft met psychosociale werkculturen te maken;  het heeft met persoonlijke psychische structuur te maken en het heeft met psychosociale en sociaal-economische persoonlijke omstandigheden te maken.
Bovendien hebben we een maatschappij gecreëerd , die van ons elke dag weer een topprestatie verwacht en dat het liefst zo flexibel mogelijk. Dat gegeven alleen al vergt al het uiterste van een mens. Zit je echter dan ook nog in een verkeerde bedrijfscultuur, en/of relatie(s), dan pakken zich vroeg of laat, donkere wolken samen.  

Maar in sommige beroepen loopt men nog hogere risico's om met burnoutverschijnselen geconfronteerd te worden. Vooral mensen die beroepshalve met extreme levensgebeurtenissen in aanraking komen, lopen een extra verhoogd risico. En via wetenschappelijk onderzoek is dit ook al aangetoond.
Dus dit geldt vooral mensen die in verzorgende beroepen en in beroepen in de maatschappelijke sector of (psychologische) hulpverlening werkzaam zijn.
Op zich is dit natuurlijk niet verwonderlijk.  Bij de ene beroepsgroep is de fysieke werkdruk te hoog, terwijl ze ook mentaal op topniveau moeten blijven draaien en tegelijkertijd tegen het frustratiepunt aanlopen, dat je patiënten en/of cliënten niet meer de tijd en aandacht kan geven die ze menselijkerwijs nodig hebben. En als je dan ook nog eens ernstige zieke mensen en kinderen door moet gaan sturen, omdat er in jouw ziekenhuis geen geld en/of personeel is, dan kom je aan essentiële frustratiegrenzen van mensen, die je niet te lang moet gaan bespelen. 
Deze mentale en fysieke werkdruk heft namelijk op een gegeven moment zijn tol. Langzaam maar zeker raakt de rek eruit en waar in andere zware beroepen nog een financiële prikkel gegeven wordt om deze mensen te behouden, ontbreekt die prikkel  totaal in de verzorgende sector. De gevolgen zijn divers, maar één van de gevolgen is burnout. Je gaat tenslotte met mensen om en die wil je niet in de steek laten. Bovendien moet een collega het dan weer overnemen en dat wil je ook niet, dus doorgaan, totdat je er letterlijk bij neervalt.

Ook in de psychologische hulpverlening zien we hetzelfde verschijnsel en het maakt niet zoveel uit of je met jongeren of ouderen te maken hebt. Je moet werken met te weinig personeel, te weinig tijd, te weinig middelen en een caseload die als orderportefeuille voor een producerend bedrijf, je een meer dan uitstekende koers zou geven op de beursvloer. 
Alleen, het zijn geen producten maar  kinderen, of volwassen mensen en dan in een noodsituatie!  Zaken waar je eigenlijk à la minute op in moet springen. Maar zelfs al zou je gaan springen, dan loop je als hulpverlener tegen zoveel externe problemen en weerstanden aan, dat je er totaal gedemotiveerd van zou raken. Te weinig geld, te weinig plaatsen, te weinig therapiemogelijkheden, te weinig tijd, te weinig ondersteuning, te weinig. Overal is te weinig van. 

Aangezien je echter met mensen te maken hebt - en zeer zeker als het kinderen aangaat -, blijven velen van deze dappere emotionele frontsoldaten doorgaan tot het bittere einde, totdat de rek er finaal uit is en zij of dodelijk vermoeid ontslag nemen of emotioneel in elkaar storten. Gevolg, een ziekteverzuim van 20 %  en een enorm verloop. 'Verwonderlijk', wel wat ons eigenlijk verwondert in de huidige situatie, is dat het niet veel vaker gebeurt in dit soort beroepen. 

Oplossingen zijn er wel, maar dan zal de politiek hard moeten ingrijpen op diverse fronten. Maar ook de mentaliteit, van veel mensen die in deze sector werkzaam zijn, zal moeten veranderen. Harder als hard gaat niet.  Je kan namelijk niet elke dag de marathon lopen.  Wat vandaag niet afkomt, komt morgen wel of volgende week. Dit probleem moet terug gekaatst worden naar de politiek in het bijzonder en de maatschappij in het algemeen. Want als wij in Nederland 80.000 kinderen per jaar in de psychische kou en terreur laten staan, dan hebben we geen individueel psychologisch probleem meer. Maar dan zitten we als maatschappij met een psychologische-emotionele cultuur, die in onze ogen alarmerend is. 

De individuele hulpverlener zal momenteel echter zijn eigen vangnet moeten creëren, dit houdt in dat je nooit verder moet springen dan je emotionele en/of  fysieke polsstok lang is! Doe je dit wel, dan weet je in ieder geval dat je een nat pak gaat halen. Een keer is niet zo erg. Als je er echter niets van leert, dan kom je tot de ontdekking dat je de rest van je leven, al kleumend in een sloot door moet brengen.

Natuurlijk zijn er tal van andere oorzaken, waardoor mensen stress kunnen ontwikkelen. Een goede uitgebreide site over het onderwerp burnout, kunt u hier vinden. Maar de gehele materie van burnoutverschijnselen is in onze optiek in een paar regels te vangen. 

Maar iets rationeel weten is één ding, het gevoelsmatig gaan veranderen en er naar gaan leven is heel wat anders. Dat vraagt om een gezonde karakterstructuur en deze is door een goede psycholoog of therapeut dan ook weer te activeren. 
Karakters zijn niet te veranderen, denken veel mensen. En als u dat denkt, dan heeft u inderdaad ook niets bij een psycholoog of therapeut te zoeken.  Maar het zijn gaves die niet te veranderen zijn, karakters zijn altijd te veranderen.  

Alleen als u daar niet in gelooft, kan niets u helpen, zelfs niet al zou u in een kamer gestopt worden met Sigmund Freud, Carl Jung, Albert Ellis, Carl Rogers, Maslov, etc., etc.  De vrije wil van de mens is namelijk sterker dan deze mannen tezamen. En als u niet wilt veranderen, is er niets op deze aarde, of in de hemel,  wat u kan doen veranderen. 

Voor nadere informatie of een intakegesprek, verwijzen wij u naar onze telefoonnummers (zie index/hoofdpagina)

 ---

(c) Stichting Syntyche  30-01-2002  
     Laatst Gewijzigd       20-09-2008

   

Mocht u meer willen weten over hoe de menselijke geest werkt,  dan raden wij aan om het boek: Fact-grafiek, blauwdruk van de menselijke geest, te lezen. Dit werk laat u de oorzaken, de knelpunten en de wegen naar eventuele oplossingen  van (uw) psychologische problemen zien. Het is een semi-wetenschappelijk werk, maar is op een manier geschreven dat het ook voor de leek zeer leesbaar en toegankelijk is. Te mooi om waar te zijn?  Leest u een stukje uit het voorwoord, geschreven door Prof.dr. J.C.M. Willems.

 

    Naar de Hoofdpagina