"Psychologische gezondheid is niet alleen subjectief een prettige gewaarwording,
Ze is ook juist,  waar en reëel".
                                                                                        Abraham H. Maslov *   

Welke mensen gaan nu psychologische hulp of adviezen zoeken buiten het officiële circuit om, zult u zich misschien afvragen ?
Nu kunnen wij  dus enkel voor ons zelf spreken, maar we vermoeden dat andere onafhankelijk (allround) werkende psychologen cq hulpverleners eenzelfde beeld zullen schetsen. 

Grofweg zijn onze cliënten in drie groepen te verdelen:

Een gedeelte bestaat uit academici of hbo-ers, zeer zeker uit hen, die door studie in één van de sociale wetenschappen en/of door ervaring al weten, dat de studie psychologie en aanverwante studies, je een gigantisch (oer)woud vol met diverse boomsoorten laat zien. Elke boom wordt minutieus onderzocht. Maar niemand vertelt je hoe je door dit woud  moet komen. Met andere woorden je krijgt geen kompas mee, die het "magnetisch" noorden aangeeft.

Zij weten ook, dat de studies na de universiteit, de zogenaamde postdoctorale opleidingen, je voor hetzelfde probleem stellen 
Er zijn namelijk 400 erkende therapeutische hoofdstromingen en pakweg 4000 tot 7000 kleinere. Dus welke stroming is dan de goede? Of welke combinatie van deze stromingen is dan de goede? En vind je ze bij de officiële instanties, die erkend worden door de overheid en/of zorgverzekeraars ? 

Natuurlijk zijn er zeer goede psychologen, psychotherapeuten, psychiaters etc, die bij deze organisaties werken. Maar gelijk in elke beroepsgroep zitten er ook middelmatige of zelfs slechte onder.  Dus als cliënt moet je ook een beetje mazzel hebben. 
Maar zelfs al zijn ze goed, dan worden zij toch vaak gehinderd door allerlei protocollen, beperkingen, tegenwerkingen door andere instanties - oftewel bureaucratie - en zijn zij, gelijk alle andere mensen, ook onderhevig aan  goede of verkeerde bedrijfsculturen. 
Maar er is meer aan de hand!

In onze optiek is er  een soort psychiatrische/ psychotherapeutische synode binnen deze organisaties ontstaan, die vaak elk 
verder kijken verbiedt. En een ieder die aan deze visie cq werkwijze durft te rammelen, loopt dan ook tegen enorme 
weerstanden aan. 

Het gevolg is natuurlijk, dat er een slag mensen aangenomen wordt en/of overblijft, die zicht strikt aan deze leerregels houdt. Nieuwe feiten worden genegeerd, tenzij ze uit de  hoek komen waarin men opgeleid is en van waaruit men dus mag kijken.  
Overtrokken zult u denken,  maar leest u de volgende opmerking maar eens van P. Vroon een (ex) hoogleraar in de psychologie: 

"Hoe kunnen zulke dingen gebeuren? Het is al gezegd: er is veel te veel wetenschap - niemand kan het nog bijhouden. In de tweede plaats berust veel van ons gedrag op routine en autoriteitsgeloof: professor heeft ooit dat en dat gezegd, dus doen we het maar zo".

Peter Sloterdijk, een beroemde hoogleraar filosofie in Duitsland, stelt het nog iets sterker. Het volgende geldt in onze optiek voor alle sociale wetenschappen: 

“Te weinig filosofen zijn bereid de eisen van de wereld van zich af te schudden. Ze haken aan bij vermoeiende discussies, borduren vakbekwaam verder op wat deze of gene gezegd heeft en accepteren de agenda die 
door de media en universiteiten is vastgelegd. Uit de wereld treden is er niet bij. Dat zou salaristechnisch ook niet interessant zijn....We praten, zetten misschien van alles in beweging, maar komen steeds weer bij dezelfde uitgangspunten uit, waarna alles zich weer van tevoren af aan herhaalt”. “Geen wonder dat we geen grote verhalen hebben, want niemand van die professionals durft ze te schrijven. Niemand wil de grenzen van zijn inspanningen verkennen. Niemand durft om te gaan 'met de gevaarlijke stoffen die men thema’s noemt'...
Liever preekt men, ook in de media, voor de eigen parochie”.

Hoe komt dit, zal de gemiddelde leek denken ? Zou het om salaris draaien zoals Sloterdijk onder andere aangeeft ? Wel, Vroon geeft daar ook een mooi antwoord op en schetst ons (oer)woud op een andere manier, hij schrijft:

            "Deze dubbele moraal is een afspiegeling van de warrige toestand waarin onze geestelijke 
            gezondheidszorg  zich bevindt ..... psychotherapie zou moeten steunen op een goede
            algemene theorie over ons functioneren, maar zo'n raamwerk heeft men nog steeds niet of
            nauwelijks kunnen ontwikkelen".  

Zo schrijft  Oliver Sachs een neuroloog/psychiater met een grote faam: 

      "We schijnen verbazingwekkend weinig te weten over de essentie van de menselijke aard".   

Griezelige beelden, maar in de huidige situatie wel waar!  In onze optiek  is de wetenschap psychologie te vergelijken met een 
enorme puzzel en iedere stroming gebruikt kleinere of grotere delen van deze puzzel. Of ze de stukjes goed in elkaar geschoven hebben, zult u op basis van uw logica zelf moeten bepalen en afmeten aan het uiteindelijk resultaat.

Deze academici of hbo-ers, die psychologische hulp of adviezen nodig hebben, zijn bekend met bovenstaande gegevens.  En zij  zoeken dus net zo lang, tot zij een gids gevonden hebben, waarvan zij vermoeden of weten, dat hij of zij hen wel door dit woud kan loodsen. Dus waar kijken deze mensen naar, want iedere hulpverlener zal zijn of haar (mini)stroming als de beste aanwijzen ? Wel het is simpel: de therapievorm moet als het even kan wetenschappelijk te onderbouwen zijn;  hij dient zich op het gevoel te richten,
omdat de meeste mensen met hun gevoel klemlopen en niet met hun verstand; en hij moet snel resultaat geven. 

De tweede groep, bestaat uit wat men noemt, de nuchtere Nederlander, die zich ineens overvallen voelt door allerlei (enge) gevoelens.  Dit kan veroorzaakt zijn door een externe gebeurtenis. Maar het kan je ook plotseling overvallen. 
Het zijn meestal zakenmensen of managers die deze weg kiezen. Het zijn in ieder geval mensen die gewend zijn om snel beslissingen te nemen en recht op hun doel af gaan en geen tijd hebben voor wachtlijsten en allerlei "wetenschappelijk" psychologisch gebazel en gezweef. Ze constateren op een gegeven moment een probleem en willen daar zo snel mogelijk van af. Deze mensen zijn over het algemeen hele logische denkers. Daarom beseffen ze ook, dat ze niet klem lopen met hun intelligentie maar met hun emoties, die echter op de lange of korte duur wel een verkeerde invloed  hebben op hun denkprocessen en het vermogen om te beslissen.  Ze zijn verdwaald in het woud en weten dit ook.  Dus een ervaren gids 
met kompas en een exacte kaart inhuren en uit dat woud en dat het liefst zo vlug mogelijk!.  

De derde groep bestaat uit teleurgestelde mensen.
Mensen die vaak al het nodige geprobeerd hebben op (vergoed/ regulier)  psychotherapeutisch  gebied, maar daar  weinig baat 
bij gevonden hebben of nooit een stap verder gekomen zijn. De meer ervaren en/of vasthoudende mensen blijven echter zoeken, omdat ze bewust of onbewust weten dat die hulp toch ergens aanwezig moet zijn. 
Het prijskaartje wat er eventueel aanzit, zijn ze graag bereid om te betalen. Want ze willen van hun klachten af. Bovendien, als je de therapiekosten   deelt, door de jaren die je waarschijnlijk nog voor je hebt, dan kom je uit op een zeer laag bedrag . 
Buiten dit gegeven zien ze het ook vaak als een gezonde investering in hun eigen toekomst. Want als geld belangrijker wordt 
dan je psychische/emotionele gezondheid, dan heb je in ieder geval al een gedeelte van je probleem te pakken! 

Mocht u meer willen weten over hoe de menselijke geest werkt,  dan raden wij aan om het boek: Fact-grafiek, blauwdruk van de menselijke geest, te lezen. Dit werk laat u de oorzaken, de knelpunten en de wegen naar eventuele oplossingen  van (uw) psychologische problemen zien. Het is een semi-wetenschappelijk werk, maar is op een manier geschreven dat het ook voor de leek zeer leesbaar en toegankelijk is. Te mooi om waar te zijn?  Leest u een stukje uit het voorwoord, geschreven door Prof.dr. J.C.M. Willems.

    Naar de Hoofdpagina (Home)