Illusies zijn leuk voor de
film/theater-industrie en de mensen die erin werken of ernaar
kijken.
Wie illusies echter voor waarheid aanneemt, is gedoemd om
teleurstellingen
te ondergaan, pijn te lijden of geestelijk te
verdwalen.
Roadmap to illusions
Het Israel-Palestina conflict
Eén van de grootste menselijke gaves, maar tegelijkertijd ook tekortkomingen, is het geloven in illusies. Of deze nu op religieuze/ spirituele stoelen geënt zijn en/ of politieke doelen, de uitkomst is altijd hetzelfde. Illusies zijn namelijk net ballonnen, vroeg of laat worden ze doorgeprikt, klappen ze spontaan, of lopen ze langzaam leeg.
De roadmap naar de vrede is ook weer zo'n politiek-psychologische illusie, waarvan je je afvraagt, welke "verlichte" figuren hier nu weer achter gezeten hebben. Het idee is wel aardig. Maar het veronderstelt weldenkende, zachtaardige, rationele mensen en dit zowel aan beide kanten. En daar gaat het dan ook fout en zal het voorlopig ook wel fout blijven gaan, met als enig positief resultaat, dat we in ieder geval verlost worden van een paar illusies.
Hoe kunnen hoogopgeleide politici, adviseurs etc, toch steeds weer in
dezelfde valkuil vallen?
De reden is vrij simpel. Mensen gaan uit van
hun eigen ervaringen en belevingswereld. Aangezien deze politici/ adviseurs
uitgaan van logica, dialoog en compromissen, veronderstellen zij, dat de
rest van de mensheid ook zo in elkaar zit en dat is helaas een illusie.
Volgens de WHO (wereldgezondheidsorganisatie) is 20 procent van de mensheid zeer ernstig emotioneel gestoord. Deze emotionele gestoordheid kan zich uiteraard ook uitstrekken over politiek of religieus terrein en uiteraard is elke combinatie mogelijk. Gooi daar nog eens een eigendomsconflict over land heen, mix het met armoede en een religieus controverse en je begint te snappen waarom dit conflict (jammergenoeg) niet door de nationale, maar ook niet door de internationale politiek op te lossen is. En zo heb je dus alle ingrediënten voor een gewapend conflict.
Oplossingen
Politiek is dit conflict alleen op te lossen als beide volkeren beseffen, dat
zij tot elkaar veroordeeld zijn. De geschiedenis, noch de recente
(1948), noch die van tweeduizend jaar geleden (70-135 na Chr.), is terug
te draaien. In onze optiek is er politiek gezien maar één oplossing en dat is:
samenleven, in een soort Benelux-verband en dat kan ook. Het zijn -
en dan hebben we het nog geeneens over DNA - notabene broedervolkeren, die
allebei tot het semitische ras behoren. Bovendien is het gebied door zijn
ligging en religieuze achtergrond (Heilige Land), een gebied wat jaarlijks
miljoenen mensen ('reli-toerisme') aantrekt en daardoor als een enorme turbo op
de economie kan werken. Iedereen kan in dat gebied een goed en veilig leven
leiden, mits beide partijen het maar willen. Een andere keuze hebben ze namelijk
niet! Want dat gebied terugdraaien naar de situatie van voor 1948 is ook een
illusie.
Maar zolang de Palestijnse overheid hun agressieve
groeperingen niet onder controle krijgt, is vrede een illusie en zal elke
vredespoging op deze klip stuk lopen Deze agressieve groeperingen onder
controle te krijgen is iets wat ook alleen maar door de Palestijnen zelf
is op te lossen. Alternatieven zijn er niet, anders draait het uit op totale
oorlog en/of een repressie door de Israëliërs, die zeer zware totalitaire
trekken zal gaan vertonen. Niet omdat de Israëliërs dit zo leuk
vinden, maar domweg uit lijfsbehoud.
Maar zelfs al zouden deze Palestijnse groepen, zoals Hamas etc, onder controle gebracht worden en veranderen, dan nog zal ook Israël grote concessies moeten doen en dit zowel qua landpolitiek als in hun sociale en economische gedrag ten opzichte van Palestijnen. En ook dat zal jaren gaan duren, omdat het vertrouwen aan beide zijden diep is gezonken en met elke bomaanslag zakt die nog verder.
Religie en Jeruzalem
Religie en Jeruzalem, het hete hangijzer en struikelblok, want het
Israel-Palestina conflict is in zijn kern namelijk niet alleen een politiek
probleem. Maar dat durft geen enkele politicus hardop te zeggen, of er zijn
handen echt aan te branden. Op zich ook niet zo verwonderlijk. Daar komen
psychologische sentimenten en krachten vrij, die door geen enkele politieke
beslissing bevredigend zijn op te lossen Wat dat aangaat is het
wachten op de (weder)komst van de Messias. Misschien kan hij deze gordiaanse
knoop ontwarren, die Israël, Palestina, Jodendom, Christendom, en
Islam heet en die allemaal Jeruzalem claimen, als zijnde hun
hoofdstad en/of een religieus centrum van hun wereld.
© Stichting Syntyche 18-06-2003
Behandelde onderwerpen die niet in de index terug te vinden zijn:
Een helder venster
of een verzameling
glassplinters?
Eerste
ervaring(en) in therapie-land.
Wel eens nagedacht over het woordje cultuur?
Islamitisch Fundamentalisme
De vierde
weg