"Mensen willen bedrogen worden, maar dat niet alleen: we beduvelen vooral onszelf."
   (Piet Vroon)

New Orleans

Men ziet een zware orkaan aankomen, je wordt er duidelijk aan alle kanten voor gewaarschuwd, inclusief door de eigen burgemeester die duidelijk benadrukt, dat dit de 'real thing' is en dat New Orleans hier niet op gebouwd of op voorbereid is en toch worden tienduizenden mensen overspoeld met als gevolg verlies van vele mensenlevens en alle ellende die je je maar kan voorstellen. 'Hoe kan dit?', vraag je je af. 'Wat voor psychologische processen spelen zich hier af?'

Piet Vroon schrijft in zijn boek Toestanden: "De meeste mensen onderschatten voor zichzelf de kans op calamiteiten als een hartinfarct of een ernstig ongeluk. Dat soort zaken reserveren we voor de buren." (Vroon, 1992, p.92)

We vrezen dat Vroon gelijk heeft, de meeste mensen denken zo. Maar in dit geval is er natuurlijk meer aan de hand. De regering had van tevoren al maatregelen moeten treffen om zeer zeker kinderen en de ouderen te evacueren. Desnoods verplicht. Maar in een land waar de algemene cultuur is van: God zit in de hemel, de president in het Witte Huis en de rest moet je zelf doen,  valt dat natuurlijk niet mee.

Veel politici en beleidsvoerders hebben hun taken in deze stad en streek dus schromelijk laten liggen. Uitzonderingen daargelaten, want er zijn er ook een paar geweest, die wel zeer duidelijk gewaarschuwd hebben. Men wist namelijk al voor langere tijd dat dit ooit ging gebeuren (zie ook: National Geographic.) En toch deden zowel de federale, de staats-  als ook de lokale overheden weinig.  Blijkbaar moeten er eerst vele doden vallen, voordat men in actie komt.  Deze politieke houding  kan je wat ons aangaat grove nalatigheid noemen,  maar we moeten ook niet vergeten dat de politiek in wezen niets anders is, dan onze vertegenwoordiging. En als wij onze vertegenwoordigers niet achter hun broek aan zitten bij essentiële zaken, of niet op de partijen gaan stemmen die hier wel oog voor hebben, dan kunnen rampen zoals in New Orleans zich voordoen.

Dus in wezen zijn wij  als mensheid zelf ook schuldig. Stormen zijn er altijd geweest, net zo goed als vloedgolven, lawines, vulkaanuitbarstingen, (bos)branden, aardbevingen, etc. En natuurlijk is het mogelijk, om in een gebied te gaan wonen waar deze fenomenen zich voordoen, alleen moeten de huizen daar dan ook wel op gebouwd zijn, de (natuurlijke) omgeving erop ingericht blijven of worden en er zal met de specifieke plaatselijke omstandigheden rekening gehouden dienen te worden.

En waar dit niet gebeurt, kan je letterlijk gaan zitten wachten op de klap, of in dit geval de wind en het water.  En wie moeten we beschuldigen?   God? De natuur? De overheid?  Of moeten we onze hand in eigen boezem steken, omdat we geen lessen geleerd hebben  van de waarnemingen uit het verleden en heden. We zijn geen rentmeester geweest, van onze eigen stad of staat en in groter geheel van deze aarde,  maar roulettespelers of toeschouwers en nu zijn we bedroefd en kwaad, maar eigenlijk zouden we beschaamd moeten zijn of kwaad op onszelf, omdat we beter  hadden moeten bouwen, beter hadden moeten reageren. 
Illusies zijn weer eens op een wrede manier doorgeprikt en de vraag is: 'Zullen we ooit wakker worden en die maatregelen gaan treffen, zodat dit soort zaken niet meer kunnen gebeuren?'  
Maar er is meer aan de hand.

Oorzaken - menselijk gedrag - verandering   

Het klimaat is aan veranderen door het broeikaseffect. Dit houdt onder andere in, dat orkanen steeds krachtiger worden en langer aanhouden.    Maar er zijn natuurlijk nog veel meer verontrustende natuurverschijnselen. De oorzaken zijn over het algemeen wel bekend.  En wij als mensheid hebben niet alleen ons steentje bijgedragen, we hebben bergen met stenen bijgedragen. We hebben de laatste 200 jaar roofbouw gepleegd op de aarde en zijn eigenlijk slechte beheerders geweest en dat zijn we in grote delen van de wereld nog steeds. Met andere woorden: slechte rentmeesters.

Het rentmeesterschap houdt in onze optiek, wat de aarde aangaat, in, dat we de natuur mogen gebruiken, niet misbruiken, want ze slaat ongenadig terug met alle rampscenario's van dien. Ze is namelijk een levend organisme, misschien niet in de zin zoals wij het leven omschrijven, maar wel in de zin van actie en reactie. Wij zullen dus moeten veranderen,  voor onszelf, onze kinderen, onze kleinkinderen en al die kinderen die daar nog na komen. 

Want anders kan een scenario zoals voorgesteld in de film : 'The day after tomorrow',  wel eens zeer realistische trekjes gaan krijgen. 

Op een website van de Vrije Universiteit te Amsterdam, vindt u meer over het broeikaseffect.

© Stichting Syntyche 07-09-2005

Behandelde onderwerpen die niet in de index terug te vinden zijn: