"Wanneer men de hoop varen laat, vaart men zelf met haar mee."
                                                                               
                C.Buddingh


Voorwoord bij het boek: Averij, gewoon van je afschrijven 

Het verleden is een psychologisch gegeven dat regelmatig naast je komt zitten. Voor mensen met prettige ervaringen is het een genoegen om zich in dit verleden te koesteren. Zij genieten van de beelden, de geuren  en de gevoelens. Voor mensen met onverwerkte traumatische ervaringen is het een hel, waar ze regelmatig mee geconfronteerd worden. Dus afsluiten, muren omhoog, deksel op de beerput en er niet meer aan denken. En dit werkt redelijk goed, jaren, soms tientallen jaren, totdat ........de rek uit het elastiek is of er iets gebeurt, waardoor het verleden plotseling geactiveerd wordt en dan ineens: geestelijke onrust, crisis, depressie, chaos, agressie, depersonalisatie etc., etc.. In de indrukwekkende tv-film Sybil (1976) komt dit gegeven heel duidelijk naar voren. Het pijnlijke verleden raakt plotseling geactiveerd.  

Alleen al in Nederland worden er jaarlijks meer dan 100.000 kinderen mishandeld (NPM-2005). Dit kan lichamelijke mishandeling zijn, emotionele mishandeling, maar ook lichamelijke en emotionele verwaarlozing vallen hieronder en uiteraard seksueel misbruik. Elke mix is hierbij uiteraard denkbaar. Eerder toonde kinderrechtenspecialist Willems (1999) al aan, dat als je het begrip kindermishandeling nog iets ruimer definieert, je zelfs over enkele honderdduizenden kinderen in Nederland kan spreken die in bedreigende opvoedingssituaties leven.

Als therapeut kom ik dus regelmatig verhalen tegen, waarvan je denkt, ongelooflijk wat sommige volwassen mensen hun eigen kinderen  kunnen aandoen. Ongelooflijk, wat volwassenen elkaar kunnen aandoen. Ik kan vanuit de psychologie nog wel verklaren, waarom deze mensen elkaar of  hun  kinderen terroriseren, maar als een mens die in een redelijk warm nest is grootgebracht, sta ik toch ook elke keer weer perplex. 

Veel mensen zullen in dit boek zichzelf herkennen en hun eigen pijn voelen.Voor anderen zal het een schokkend, maar boeiend relaas zijn. Maar het is ook een boek dat hoop geeft, hoop aan hen die al te lang in pijnlijke psychische vicieuze cirkels ronddraaien.

Het boek is een autobiografisch verhaal van een vrouw die helaas als kind in een familie geboren werd, die je als zeer beschadigend kan omschrijven. Ze is nu van middelbare leeftijd, maar nog steeds tobt ze met dit verleden en de gevolgen hiervan.

Het is een boek om stil van te worden, een verhaal om een documentaire of een film van te maken. Je wordt meegevoerd langs het jaagpad van haar leven. Zo beschrijft ze de terreur en de angst tijdens haar "opvoeding" en de gevolgen ervan. De verkeerde keuzes die ze gemaakt heeft in haar leven, als gevolg van haar verleden. Het keurslijf van een verkeerd huwelijk, met status, materie en geld genoeg, maar waar was de rest? Het psychisch/ emotioneel klem lopen binnen het huwelijk, onder andere door haar getraumatiseerde verleden. Het ondergaan van ziekenhuisopnames in (Engelse) psychiatrische instellingen, de goede kanten, de verkeerde kanten. De eenzaamheid in die periode, weer die angst, de pijn, de wanhoop, het omgaan met derealisatieverschijnselen. Huwelijksperikelen die uiteindelijk uitmonden in een echtscheiding. Dit alles terwijl zij moeder was van drie kinderen.

En altijd maar vechten om los te komen van haar (ernstige) psychische problemen.

En dan, eindelijk,  een psychologisch anker met goede ankergrond, liefde, een echte liefde, die echter ook weer een enorm emotioneel dilemma met zich meebracht. Opnieuw psychisch klem lopen en weer een opname. Haar kinderen die afgepakt werden door haar ex-man en dan het gevecht om haar kinderen terug te krijgen. Altijd maar vechten, vechten om erkenning, vechten om de kinderen terug te krijgen, vechten om antwoorden. Want dat kenmerkt het karakter van deze vrouw. Zij vecht en dat doet ze nog steeds. 

Door diverse factoren liep ze vorig jaar weer psychisch klem, of liever gezegd in de trend van de schrijfstijl van dit boek: haar lekkende gammele scheepje, in de loop van de jaren met tientallen platen opgelapt, begon weer water te maken en moest door haar noodgedwongen op een zandbank worden gezet. Ze liep weer vast en zo kwam ze via internet bij mij terecht. Een sleepboot met een loods aan boord.  Een therapeut/ loods die o.a. zegt: "Hou nu eens op met vechten. Accepteer het feit dat de mensen bij wie jij grootgebracht bent, zelf zeer ernstig psychisch gestoord waren. Verwerk je verleden, laat het los." 

Of het deze keer wel lukt? Wat haar verleden aangaat waarschijnlijk wel, maar wat de gevolgen aangaat, wordt ze nog steeds met zware stormen geconfronteerd. Maar ze heeft nu een goed nieuw schip aangeschaft. Eén met een goed kompas, goede nautische kaarten en het modernste van het modernste op gps-gebied, waar ze haar positie mee kan bepalen........ 

Maatschap voor Fact-therapie.  Dordrecht,  September 2007

 

Averij. Gewoon van je afschrijven. 191 blz. Auteur  Leontine
Uitgeverij De Kleine Koning Nieuwegein. ISBN 978-90-805719-5-2
"Autobiografische schetsen, gedeeltelijk feitelijk maar hoofdzakelijk symbolisch geschreven. Een bundel met verhalen over de gevoelens en de gevolgen van langdurige emotionele chantage en mishandeling....."
Verkrijgbaar via de boekhandel € 24,95.  Of rechtstreeks via de uitgever:  info@dekleinekoning.nl

 

© Stichting Syntyche 07-01-2008